אלעס אינעם מדריך

דער ענטפער שטעלט אויס דעם וועג. ביי א פרישע ביזנעס רעדט מען דורך וויאזוי מען בויט זי אויף. ביי א ביזנעס וואס לויפט שוין – דער מצב היינט צו טאגס: וויפיל יעדער שותף האט שוין אריינגעלייגט, און וועלכע חובות ס׳זענען דא.

שרייבט אריין די פולע דעטאלן פון יעדן שותף. אויב עס מאכט זיך א סכסוך, אדער נאך 120 יאר, איז קריטיש וויכטיג צו וויסן פונקטליך ווער עס איז געווען א צד צום שותפות. על פי הלכה איז א שותפות צווישן מענטשן, נישט צווישן קאמפאניס – דעריבער דארפן מיר דעם אייגענעם נאמען פון יעדן שותף, אפילו ער חתמ׳עט דורך אן ענטיטי.

יעצט אז די נעמען זענען שוין אינעם סיסטעם, קליקט אויף זיי. דער ענטפער וועט שפעטער העלפן ביי די שאלות איבער געהאלט.

ווען א שותף חתמ׳עט, חתמ׳עט ער פאר זיך און פאר די ענטיטי פון די ביזנעס. דעריבער מוז דער גענויער נאמען פון די ענטיטי שטיין אינעם אפמאך. אויב ס׳איז דא מער ווי איין ענטיטי, שרייבט זיי אלע. אויב די ענטיטי איז נאכנישט אויפגעשטעלט – טשעקט די קעסטל אונטן, און דער אפמאך וועט עס קלאר אויסשרייבן.

דאס ציט די ליניע ארום די שותפות. וואס עס ווערט דא געשריבן – געהערט צו די שותפות. וואס עס ווערט דא נישט געשריבן – קען מען שפעטער זיך קריגן דערויף. עס לייגט אויך דעם יסוד פאר די כללים וועגן די ביזנעס. טראכט וועגן היינט – און וואו איר ווילט וואקסן: איין פלאטפארמע אדער אלע, איין שטאט אדער דאס גאנצע לאנד.

די מעשה ווייזט וואס יעדער שותף האט געמיינט ווען ער איז אריין. אויב ס׳מאכט זיך אמאל א סכסוך, איז די מעשה דער שליסל צו פארשטיין די כוונה פון ביידע צדדים. שרייבט עס אין פשוט׳ע ווערטער. שרייבט אויך וואס ביידע צדדים זענען מודה היינט – וויפיל יעדער האט שוין אריינגעלייגט, און אין וואסארא מצב די ביזנעס האלט יעצט.

א קלארע דאטום ווען מ׳הייבט אן פארמיידט שפעטער קריגערייען איבער רווחים און הוצאות פון "בעפאר עס האט זיך אנגעהויבן".

א פערזענליכע גאראנטיע (PG) מיינט: אויב די ביזנעס צאלט נישט, קומט די באנק צו דעם שותף אהיים. דער אפמאך מוז זאגן ווער עס שטייט אויף א PG – און וואס געשעט דערמיט ווען די שותפים צעטיילן זיך.

עס קען זיין א געמיש: איין שותף האט געבארגט געלט פאר די ביזנעס, א צווייטער האט ארויסגענומען צופיל, און פאר א דריטן איז די ביזנעס שולדיג זיין אינוועסטמענט. קליקט אן אלעס וואס איז נוגע – יעדער פרט באקומט זיין אייגענעם קלארן סעיף אינעם אפמאך.

דא לייגט מען אראפ די גאנצע דיעל פאר׳ן נייעם שותף: וויפיל ער לייגט אריין, ביז ווען, און וואס ער באקומט דערפאר. ווי קלארער דאס איז, אלס ווייניגער סכסוכים וועט זיין שפעטער. דא שרייבט מען נאר די תנאים פון אריינקומען; ווען און וויאזוי מען לייגט למעשה אריין די געלט, פרעגן מיר שפעטער אונטער "ווער איז פאראנטווארטליך אריינצולייגן די געלט".

דאס איז דער יסוד פון אלעס וואס קומט שפעטער – רווחים, הפסדים, שטימען, אויסקויפן – אויסער אויב מען ענטפערט שפעטער אנדערש אויף יענע שאלות (למשל, שטימען קען מען אויסשטעלן אנדערש ווי די בעלות). שרייבט דעם פונקטליכן פראצענט פאר יעדן שותף. דער סך הכל מוז זיין 100%.

רוב שותפים זאגן "אוודאי". אבער דאס מוז זיין קלאר פון אנהייב. אין איין פאל האט א געלט-שותף אריינגעלייגט $5,000,000 פאר 50% פון אן אמעזאן ביזנעס. די ביזנעס איז פארקויפט געווארן פאר $125,000,000. דער געלט-שותף האט פארלאנגט די העלפט. דער שותף וואס ארבעט האט געזאגט אז די 50% זענען געווען נאר פאר די לויפנדע רווחים – נישט ביי א פארקויף.

די שווערסטע שאלות דארף מען פרעגן ווען אלעס פארט גוט. דאס איז פונקט די ריכטיגע צייט. אן אן ענטפער דא, ווערט א דורכגעפאלענע ביזנעס א מחלוקת צי דער שותף וואס ארבעט איז עפעס שולדיג דעם געלט-שותף.

אן א קלארע דעפיניציע וועט איין שותף האלטן אז מען האלט שוין "דארט", און דער צווייטער וועט האלטן אז מען איז נאך אינדערמיט. מ׳קען אויסקלויבן מער ווי איין זאך – אלע אויסגעקליבענע זאכן צוזאמען זענען דער ציל.

דאס עפנט די אויגן אז זאכן נעמען צייט – און צייט קאסט געלט. א גוטע עצה פון די עקספיריענס: ווי לאנג איר שאצט – דאפלט עס.

די שאלות זענען נאר געמאכט דורכצוטראכטן וויפיל געלט מען וועט דארפן ביי יעדע שטאפל פון די ביזנעס – כדי צו קענען אנקומען צום ריכטיגן סכום ביי די קומענדיגע שאלות, וואו יעדער שותף נעמט זיך אונטער וויפיל ער וועט אריינלייגן. די ענטפערס דא גייען נישט אריין אין דעם אפמאך. א נייע ביזנעס דארף דריי סארטן געלט: געלט ביז מ׳קען שיקן דעם ערשטן אינוואויס, געלט ביז די ביזנעס קען זיך אליין אויסהאלטן, און געלט ביז זי איז אינגאנצן אויפגעבויט. רוב מענטשן האבן קיין אנונג וויפיל זיי וועלן דארפן – ביז זיי זעצן זיך אוועק און רעכענען עס אויס.

דא ענטפערט מען נאר ווער – וויפיל, און אין וועלכע שטאפלען, קומט אין די נעקסטע שאלה. א מעשה שהיה: דריי ברידער האבן געעפנט א פאבריק. דער דריטער איז אריין אלס דער געלט-שותף מיט "איך לייג אריין וויפיל עס דארף". ביי $600,000 האט ער אויפגעהערט – "קיינער האט מיר נישט געזאגט אז עס וועט נעמען אזויפיל". א פערטער שותף איז אריין מיט $250,000… און ביי $3,000,000 האט די ביזנעס נאך אלץ נישט געמאכט קיין דאלאר. קיינער האט קיינמאל נישט געזאגט "ביז וויפיל".

אן התחייבות דארף האבן א לימיט; אן דעם ווייסט קיינער נישט ווען זיין חלק איז פארטיג. די בעלות ווערט שוין גלייך אינגאנצן איבערגעשריבן באזירט אויף די התחייבות. וואס עס פאסירט אויב איינער לייגט למעשה נישט אריין, ווערט אפגעמאכט עטליכע שאלות שפעטער.

א שותפות וואס ווענדט זיך אין א באנק הלואה דארף האבן א "פלאן בי" פון אנהייב אן. דאס איז די וויכטיגסטע ביי קאנסטראקשן (א קאנסטראקשן לאון, דערנאך א ריפיינענס), ביי א פאבריק (פינאנצירן די מאשינען), און ביי סטעפינג (די פעיראל איז וועכנטליך, אבער די געלט קומט אריין חדשים שפעטער).

דאס שטעלט אויס דעם קעש-פלאו – איינע פון די גרעסטע קאפווייטאגן פון א נייע ביזנעס. אויב מ׳האט אפגעמאכט אויף שטאפלען ביי די שאלה פון "ביז וועלכן סכום", ארבעטן די צוויי שאלות אינאיינעם: די שטאפלען זאגן די מאקסימום סומע, און דא פסק׳נט מען ווען און וויאזוי די געלט ווערט אריינגעלייגט אין די ראמען פון יענע שטאפלען.

די שאלה איז די שווערסטע – און די וויכטיגסטע. יעדער שותף האט געמאכט זיין שריט צוליב די התחייבות פונעם צווייטן. דער שותף וואס ארבעט האט זיך אריינגעווארפן ווייל מ׳האט אים צוגעזאגט געלט. דער געלט-שותף האט אריינגעלייגט זיין געלט ווייל מ׳האט אים צוגעזאגט ארבעט. ביידע האבן עפעס איבערגעלאזט. וואס טוט זיך אלזא ווען איינער פון זיי הערט אויף? ("ריכטיג אויפגעבויט" מיינט דאס וואס איר האט פריער אפגעמאכט.)

א געהאלט איז באצאלט פאר ארבעט. א חלק אין די רווחים איז באצאלט פאר בעלות. האלט די צוויי באזונדער, אנדערש ווערט יעדע אויסצאלונג א מחלוקת. צוויי כללים פון די פראקטיק: שותפים וואס ארבעטן פול-טיים נאר פאר׳ן ביזנעס זאלן באקומען די זעלבע געהאלט – דאס היט אפ פון טענות ווי "איך ארבעט מער פון דיר". און אן ארבעטעדיגער שותף וואס באקומט גארנישט קיין געהאלט, ספעציעל נאכדעם וואס דער געלט-שותף האט שוין צוריקבאקומען זיין געלט, איז א רעצעפט פאר צרות. (ביי א סיום האט זיך איין שותף באקלאגט פאר מיר: "ער ארבעט ווען ער וויל; איך זיץ אין אפיס א גאנצן טאג." האב איך אים געבעטן אויסצורעכענען וויפיל זיין שותף וואלט פארדינט אלס א סעילסמאן אויף קאמישאן. ער האט געמאכט דעם חשבון – און געזאגט: "לאמיר ווייטער נעמען די זעלבע.")

"מאכן דעם סך-הכל" מיינט אויסרעכענען די רווחים, מחליט זיין וויפיל געלט עס בלייבט אין די ביזנעס, און צוטיילן די געלט פאר די שותפים – אלעס לויטן סדר פונעם אפמאך. ווי אפטער מען מאכט די חשבונות, אלס ווייניגער סורפרייזעס זענען דא.

נייע ביזנעס-לייט זעען דאס אפט נישט: פאר דעם אינוועסטער איז די געלט וואס ער לייגט אריין ווי א הלואה פאר די ביזנעס – ער ווארט עס צוריק. ביי א ביזנעס וואס לויפט שוין, ווערן די פריערדיגע אינוועסטמענטס אויסגעשמועסט ביי "דער מצב פון די ביזנעס היינט"; דא רעדט מען איבער די שותפות-געלט פון יעצט און ווייטער.

אויב די ביזנעס דארף געלט און נאר איין שותף ברענגט עס, מוז ער וויסן אז ער קען עס צוריקבאקומען ווי נאר ס׳איז דא געלט. אנדערש וועט ער עס נישט ברענגען. צו באמערקן: דער אפמאך זאגט אויך אז קיין שותף טאר נישט אריינלייגן אדער בארגן געלט פאר די ביזנעס אן א געשריבענע רשות פון די אנדערע שותפים (אן אימעיל איז גענוג). געלט וואס איז אריינגעלייגט געווארן אן רשות קען מען נישט פארלאנגען צוריק.

די ביזנעס האט צוטיילט רווחים – און יעצט דארף זי ווידער געלט. אפשר האט מען צוטיילט די רווחים צו פרי; אפשר האט זיך עפעס געטוישט זינט דעמאלט. סיי ווי, איז דער געווענליכער ערשטער שריט צוריקצולייגן די רווחים וואס מ׳האט גענומען, און ערשט דערנאך בעטן פון די שותפים מער. פארוואס די ביזנעס דארף געלט איז אויך וויכטיג – א הפסד, וואקסן צו שנעל, וואקסן פאמעליכער ווי געפלאנט – אבער דער אפמאך דארף איין קלארן כלל פאר אלע דריי.

די שאלה איז נוגע סיי ווען מ׳דארף געלט צו ראטעווען די ביזנעס און סיי פאר נייע פראיעקטן. ביי די נעקסטע שאלה קען מען אפמאכן אז נייע פראיעקטן ווערן גערעכנט אנדערש. נאך א נקודה: ווען דער וואס ברענגט באקומט רווחים דורך א היתר עיסקא, קומט עס פון די ביזנעס – נישט פונעם חלק רווחים פונעם צווייטן שותף. אנדערש ווערט דער שותף וואס האט נישט געקענט ברענגען געשטראפט צוויי מאל.

"ראטעווען" מיינט אז די ביזנעס דארף די געלט כדי צו קענען ווייטער פונקציאנירן. "וואקסן" מיינט אז די ביזנעס וויל געלט פאר עפעס א נייע זאך. ווען מען ראטעוועט איז דער דרוק פיל גרעסער; דערפאר קען זיין אז מען וויל געבן שטערקערע רעכטן פאר׳ן שותף וואס לייגט אריין די געלט אין אזא פאל, און שוואכערע רעכטן דא.

די געווענליכע טענה איז "ווער האט דיר געגעבן די רעכט דאס צו טון?" דעריבער מוז זיין קלאר וואס א שותף מעג טון אליין – און וויאזוי מ׳קומט צום לעצטן ווארט. אין איין פאל האבן צוויי ברידער אלעס געטיילט גלייך, ביז זיי האבן זיך נישט געקענט פארגלייכן איבער עפענען א צווייטע ביזנעס. אן א כלל ווער עס באשליסט, איז די ביזנעס געשטאנען א גאנץ יאר אויף איין פלאץ – ביז זיי האבן זיך צעטיילט.

אויב איר ענטפערט נישט, גייט די בודזשעט די זעלבע וועג ווי די גרויסע באשלוסן.

די אפציעס זענען צעשפרייט: פון דעם אז יעדער באשליסט אויף אלעס (וואס איז זיכער אבער זייער לאנגזאם) ביז דעם אז יעדער איינער איז בעל הבית איבער זיין אייגענעם שטח (וואס איז שנעל אבער פאדערט אסאך צוטרוי). די עקספיריענס ווייזט: וואס קלארער די גרעניצן זענען, אלס ווייניגער קריגערייען זענען דא.

"ניין" מיינט: קיין שום קרוב ווערט נישט אויפגענומען אויטאמאטיש; נאר מען דארף האבן א געשריבענע רשות פון אלע שותפים פאר יעדן פאל באזונדער.

למשל, אויב די ביזנעס דארף האבן שיפינג, מעג א שותף האבן אן אייגענע טראקינג פירמע וואס די שותפות זאל באצאלן פאר שיפינג סערוויסעס? דאס ווערט נישט פארעכנט אלס קאנקורענץ, נאר ענדערש ווי פארקויפן פאר די אייגענע ביזנעס – וואס דאס ברענגט אויף שאלות איבער די פרייזן און נאמנות. אין איין פאל האט א געלט-שותף שטילערהייט פארמאגט די פרינט שאפ וואס דער מאגאזין האט באצאלט. ווען עס איז ארויסגעקומען, איז אלעס אראפ בארג: "מיר וואלטן געקענט צאלן פיל ווייניגער – אבער דו האסט קיינמאל נישט געדונגען, ווייל דו ביסט דארט א שותף."

די שאלה דא איז נישט איבער פירן די זעלבע סארט ביזנעס (דאס קומט אין די נעקסטע שאלה), נאר איבער גיין נאך די זעלבע מענטשן: פארקויפן אנדערע פראדוקטן אדער סערוויסעס פאר די זעלבע קאסטומערס. אין איין פאל האט א רופינג-שותף אויך פארמאגט א פריימינג קאמפאני. דער צווייטער שותף האט זיך שטענדיג געוואונדערט: גיט ער די רופינג-קאסטומערס א בעסערן פרייז, כדי ער זאל אויך געווינען די פריימינג-ארבעט?

פוינטס קומען סיי ווי אריין; אין גרויסע ביזנעסער קען דאס אויסמאכן צענדליגער טויזנטער דאלאר א יאר. עס איז כדאי יעצט אפצומאכן וועמען עס באלאנגט. (אפט איז די קארד אויף איין שותף׳ס נאמען, און ער איז דער וואס שטייט פאר די באנק.)

די שאלה רעדט זיך איבער די צייט פונעם שותפות; די נעקסטע שאלה רעדט פון די זעלבע זאך נאך אן אויסקויף. עס איז כדאי אז די צוויי ענטפערס זאלן שטימען (למשל, שטרענג בשעת׳ן שותפות און מער נאכגיביג נאכדעם – נישט פארקערט). אן א כלל דא, קען א שותף עפענען א קאנקורענץ ביזנעס מיט די זעלבע קאסטומערס – א שטילע סכנה.

אויב ער מעג, זייט ערליך מיט זיך אליין: ווען איר קויפט אים אויס, צאלט איר טאקע פאר עפעס וואס האט א ווערט?

נאך א געדאנק פון די עקספיריענס: אין איין פאל האבן צוויי שותפים וואס האבן זיך קוים געקענט אויסשטיין געהאלטן ביים זיך צעטיילן. אנשטאט דעם האבן זיי געמאכט שלום – און נעמען זינט דעמאלט ארויס איבער א מיליאן דאלאר א יאר. בעפאר איר פלאנט די צעטיילונג, טראכט וועגן דעם טאג נאכדעם.

א פרעמדער וואס קויפט א חלק ווערט אייער שותף. די שאלה באשליסט צי איר קענט דאס אפשטעלן – און וויאזוי.

דאס איז אמאל א מעלה און אמאל א חסרון. א מעלה: ס׳איז דא א וועג ארויס. א חסרון: ווען שותפים ווייסן אז ס׳איז נישטא קיין וועג ארויס, קומען זיי זיך דורך.

די שוץ: אויב דער שותף וואס האט אויסגעקויפט דעם צווייטן פארקויפט די ביזנעס אינערהאלב די ערשטע 12 חדשים פאר מער ווי די אפגעשאצטע ווערט, מוז ער באצאלן דעם חילוק פאר׳ן אנדערן שותף. דאס היט אפ אז קיינער זאל נישט ניצן "גוד או אגוד" נאר כדי עס גלייך ווייטער צו פארקויפן מיט א ריווח. (די קלאוז ווערט אלעמאל אריינגעלייגט וואו "גוד או אגוד" איז ערלויבט.)

רוב מענטשן זאגן "קיינמאל". אבער אין איין פאל האבן צוויי שותפים פון איבער 50 יאר באקומען אן אפער פון $180,000,000. איינער האט געוואלט פארקויפן. דער צווייטער האט געזאגט: "אויב ס׳איז ווערט אזויפיל פאר אים, איז עס ווערט אזויפיל פאר מיר." און דער ערשטער האט גארנישט געקענט טון.

למשל, ביי א ביזנעס וואס האט ריעל-עסטעיט: אנשטאט איין שותף זאל אויסקויפן דעם צווייטן, קען מען אפשר צוטיילן די פראפערטיס אליין, און אויסגלייכן דעם חילוק מיט געלט.

אויב מ׳לאזט דאס אפן, קען דער איבערגעבליבענער שותף זיך פלוצלינג געפינען אין א ביזנעס מיט די יורשים – א שותפות וואס קיינער האט נישט אויסגעקליבן, פון קיין זייט. מאכט עס אפ יעצט, בשעת אלע זענען געזונט. אומעטום אין דער שאלה מיינט "די יורשים": ווער עס שטייט אין זיין צוואה – אדער זיינע יורשים, אויב ס׳איז נישטא קיין צוואה.

מ׳קען אויך אויסמישן עטליכע וועגן: פאר די ערשטע פאר יאר נוצט מען איין וועג (למשל, #2), דערנאך א צווייטן (למשל, #3), און איינמאל די רווחים גייען ארויף העכער א געוויסע סכום – א דריטן (למשל, #5).

געדענקט: תנאים וואס מ׳קען נישט נאכקומען העלפן פאר קיינעם נישט. די פיר וועגן זענען געבויט אויף צוויי באשלוסן: (א) צי די שותפות ענדיגט זיך גלייך, אדער בלייבט מען שותפים ביז די גאנצע געלט איז באצאלט? (ב) צי די צאלונג ווערט געמאכט אויף איינמאל אדער מיט אפצאלונגען? "בלייבן שותפים" איז די בעסטע פארזיכערונג פאר׳ן מוכר, בשעת "ענדיגן גלייך" גיט די מערסטע קלארקייט פאר׳ן קונה.

איין אימעיל און איין סעלפאן נומער פאר יעדן שותף. דער טערם שיעט גייט צו יעדן שותף. (דערמיט קענען מיר אייך אויך דערגרייכן אויב עס קומט אויף א שאלה.)